space.template.Νικόλαος+Ρίτσος

Ο **Νικόλαος Ρίτσος** γεννήθηκε στον Πειραιά το 1887 με καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του τη Μονεμβασιά. Το 1900, σε ηλικία 13,5 ετών μπήκε στη σχολή ναυτικών δοκίμων απ΄ όπου αποφοίτησε 1904 ως σημαιοφόρος. Τον Ιούλιο του 1909 προσχώρησε στο **Στρατιωτικό Σύνδεσμο**, σκοπός του οποίου ήταν η άμεση στρατιωτική και ναυτική αναδιοργάνωση της χώρας, μετά από την ταπεινωτική ήττα του 1897. Στις 21 Μαρτίου του 1910 προάγεται σε ανθυποπλοίαρχο. Το 1911, παντρεύτηκε τη **Μαρία Κάβρα**, Σπετσιώτισσα στην καταγωγή από το γένος της **Μπουμπουλίνας**. Υπηρετώντας στο στόλο του Ιονίου υπό τον πλοίαρχο **Ι. Δαμιανό**, συμμετείχε στην απελευθέρωση της **Πρέβεζας** και της **Νικόπολη**ς από τους Τούρκους τον Οκτώβριο του 1912. Το γεγονός αυτό είχε μεγάλη στρατιωτική σημασία αφού επέτρεψε την προέλαση του ελληνικού στρατού και την απελευθέρωση των **Ιωαννίνων.** Στη συνέχεια, ο στόλος του Ιονίου συγχωνεύτηκε με τον **στόλο του Αίγαίου** υπό τη διοίκηση του **Ναύαρχου Κουντουριώτη**. Τότε δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το σώμα των πεζοναυτών που συμμετείχε στις καταλήψεις των ελληνικών νησιών του Βορείου Αιγαίου. Στο σώμα αυτό υπηρέτησε ο ανθυποπλοίαρχος **Νικόλαος Ρίτσος**. Στις 9 Νοεμβρίου 1912 ευρισκόμενος στη **Γέρα** της **Μυτιλήνης**, έστειλε το παρακάτω γράμμα προς τη γυναίκα του Μαρία, το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο. « **//Ευτύχησα σήμερον να πατώ επί του προσφιλούς εδάφους της Μυτιλήνης. Είναι αφάνταστος η υποδοχή ήν ετύχομεν!. Άνθη κουφέτα, ρύζι, μας κατέβρεχον επί μισή ώρα κατά την έξοδό μας. Εγώ τιμητικώς διετάχθην να επιβώ του «Αβέρωφ» μετά του αγήματος και ήμην ο πρώτος όστις έστησα την σημαία επί του διοικητηρίου. Σου στέλλω και την εφημερίδα η οποία γράφει εκεί όπου έχω χρωματίσει με κόκκινο μολύβι. Ο Τουρκικός Στρατός έφυγε καταδιωκόμενος υφ΄ ημών, του υποφαινομένου ευρεθέντος μετά του Δεμέστιχα του οποίου είμαι υπαρχηγός εις την πρώτην γραμμή. Ευρισκόμεθα εστρατοπεδευμένοι μακράν της πόλεως εις την μαγευτική θέση της Γέρας.//** **//Μην στεναχωριέσαι είμαι ευτυχώς, καλά. Κόποι και λοιπά δεν με στεναχωρούν. Οι επιτυχίες μας με τρέφουν .//**
 * //…. φιλοδοξώ να στήσω την σημαία μας και στην Χίον. Να δώσει ο Θεός γρήγορα διότι ο πόλεμος λήγει εις ολίγας ημέρας .//**
 * //…Αγαπητή μου Μαρία φρόντισε για φουστάνι. Αρχίζουν τώρα πια τα γλέντια με το νέο γαλόνι.//**
 * Νίκος**
 * Εν βία στρατοπέδου Γέρας»**

Και πράγματι στις 11 Νοεμβρίου 1912 ήταν από τους πρώτους που πάτησε το πόδι του ως ελευθερωτής στο νησί μας παίρνοντας μέρος με τους πεζοναύτες στην απόβαση στο **Κοντάρι. ** Στις 15 Νοεμβρίου 1912 δίνει και πάλι το παρόν στη **μάχη του Αίπους**. Ως επικεφαλής ομάδας πεζοναυτών, κατευθύνεται στην τοποθεσία Κυμιές, καταδιώκοντας τουρκικό απόσπασμα το οποίο οχυρώνεται στη μάντρα του **Μπαχά** στη περιοχή **Ρεικωπό**. Η μάντρα κυριεύεται αλλά το γενναίο παλικάρι πληγώνεται θανάσιμα. Μεταφέρεται από τον δάσκαλο **Παντελή Κοσμά**, τον καπετάνιο **Αχιλλέα Συρρή**, τον **Λουκά Γέμελο**, τον **Μιχαήλ Μιχαληνό** και τον **Αδαμάντιο Μπριλή** -που ιερώθηκε αργότερα- πάνω σε αυτοσχέδιο φορείο στο **πρόχειρο νοσοκομείο του Αγίου Γεωργίου**. Ο ιατρός **Γεώργιος Πιταούλης** περιθάλπει τον τραυματία. Έχει δεχτεί τρία τραύματα από τα οποία το ένα θανατηφόρο. Σύμφωνα με τον **Ιωάννη Γλύκα** ο **Νικόλαος Ρίτσος,** "//**ηθέλεσε να μάθη το ονομα του περιποιουμένου αυτόν ιατρού και αφου τον ηυχαρίστησεν ηρώτησεν αυτόν, εάν νικώμεν ότε δε ο κ.ιατρός του επιστοποίησεν ότι καθ’όλα τα σημεία είμεθα νικηταί, τότε ως άλλος Επαμεινώνδας είπε τας τελευταίας μόνον ταύτας λέξεις: ’’ Τότε και εγώ αποθνήσκω ευχαριστημένος και αυθωρεί εξέπνευσεν’’.**// Και ο **Άγγελος Τανάγρας** προσθέτει: //**«Ουδέποτε όμως ίσως ήρως ωνειρεύθη τιμητικώτερον θρίαμβον από το πένθος και τα δάκρυα, τά οποία συνώδευσαν το θνητόν σώμα του νεκρού θαλασσινού».media type="custom" key="15005114" width="288" height="288" align="right"**// Ο νεκρός έμεινε όλη νύχτα στο κελί της εκκλησίας και το πρωί παρέλαβαν τη σωρό του για να κηδευτεί στην πόλη, στον Μητροπολιτικό ναό. Ο ύπαρχος **Μαλάμος Κ.** και ο τότε γυμνασιάρχης **Χαντέλης** έβγαλαν συγκινητικούς επικήδειους λόγους. Ο πατέρας του, **Αθανάσιος Ρίτσος** αναζητώντας προφανώς στοιχεία και μαρτυρίες**,** άρχισε αλλεπάλληλα ταξίδια μεταξύ Χίου και Μυτιλήνης, και τελικά πέθανε, μη μπορώντας να ξεπεράσει το θάνατο του παλληκαριού του. Η σύζυγος του **Μαρία, α**φοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην ανατροφή του μόλις 6 μηνών αβάπτιστου αγοριού της, το οποίο δεν είχε γνωρίσει ποτέ τον πατέρα του και του οποίου πήρε τελικά το όνομα αλλά και τη θέση στο πολεμικό ναυτικό. Δεν θέλησε να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Προτίμησε να ζήσει με τις αναμνήσεις, τα γράμματα, τις φωτογραφίες, και το τραγούδι «Μαρία-Μαρί» που της είχε αφιερώσει ο αγαπημένος της Νίκος ο οποίος εκτός των άλλων ήταν και δεινός κιθαρίστας. Παρτιτούρα του τραγουδιού με ιδιόχειρη αφιέρωση υπάρχει στο αρχείο της οικογένειας. Συχνά ανέφερε ένα περιστατικό που συνέβη στη γαμήλια τελετή, όταν το νυφικό της έπιασε φωτιά, γεγονός το οποίο αποδείχθηκε τελικά κακός οιωνός. Στις 15 Νοεμβρίου 1962 παρευρέθηκε στο μνημόσυνο των πεσόντων στον Άγιο Γεώργιο Βροντάδου, μαζί με τον γιό της, πλοίαρχο τότε του πολεμικού ναυτικού **Νικόλαο Ρίτσο** και τον εγγονό της Δόκιμο 3ης τάξης **Γεώργιο Ρίτσο.** Πέθανε το 1974. Αλλά και το γαλόνι που περίμενε και αναφέρει στο τελευταίο του γράμμα ο **Νικόλαος Ρίτσος**, άργησε πολύ να έρθει. Χρειάστηκαν 33 χρόνια για να του απονεμηθεί ο βαθμός του υποπλοιάρχου και να αποδοθεί η αντίστοιχη σύνταξη στη χήρα του. Και 94 χρόνια μετά δόθηκε το όνομα «Νικόλαος Ρίτσος» σε πυραυλάκατο του πολεμικού ναυτικού. Η τελετή καθέλκυσης στα ναυπηγεία της Ελευσίνας έγινε, όμως μέχρι σήμερα το πλοίο δεν έχει τεθεί σε επιχειρησιακή χρήση λόγω οικονομικών διαφορών με την κατασκευάστρια εταιρεία. Τα περιστατικά αυτά βέβαια δεν επηρεάζουν σε τίποτα τα αισθήματα τιμής και ευγνωμοσύνης που νιώθει ο λαός του Βροντάδου και της Χίου γενικότερα για τους ελευθερωτές του και τα οποία αποτυπώνονται στους στίχους του λαϊκού ποιητή:
 * //" Άνθρωποι μη λησμονείτε//**
 * //έως ότου και αν ζείτε//**
 * //πως εχάθηκαν λεβέντες//**
 * //πως ετάφησαν παιδιά,//**
 * //Ήρωες εκεί στο Αίπος//**
 * //έμειναν παντοτινά ".//**


 * //Πηγές://**
 * **//Γεώργιος Ρίτσος, εγγονός του ήρωα Νικολάου Ρίτσου//**
 * **//Τάνια Ρίτσου, δισέγγονη του ήρωα Νικολάου Ρίτσου//**
 * **//"Η απελευθέρωση της Χίου το 1912 και ο Βροντάδος", Γρηγόρη Σπανού//**
 * **//"Ο Βροντάδος και η Ιστορία του" Αντωνίου Χαροκόπου//**