space.template.Φραγγελάκης+Λ

Λίγοι άνθρωποι έχουν αψηφήσει με επιτυχία τη δύναμη της οθωμανικής αυτοκρατορίας, τη γραφειοκρατική μηχανή του ελληνικού κράτους και τον πιο διάσημο Έλληνα πρωθυπουργό, και όμως αυτή είναι η ασυνήθιστη ιστορία του λοχαγού Λεωνίδα Φραγγελάκη γιου ενός αγρότη, ο οποίος έγινε ήρωας εν ζωή. Η ιστορία του μαζεύει σκόνη στα αρχεία του Εθνικού Ιστορικού μουσείου σχεδόν επί ένα αιώνα και τώρα λέγεται για πρώτη φορά. Ο **Φραγγελάκης** γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Κοζάνη κοντά στην πόλη του **Ρεθύμνου** στη βορειοδυτική ακτή της Κρήτης το 1884. Η παιδική του ηλικία ήταν γεμάτη συνεχείς μάχες ανάμεσα στις Οθωμανικές στρατιές και τους ντόπιος χριστιανούς, οι οποίοι ήθελαν να ελευθερώσουν την Κρήτη ώστε να ενωθεί με την μητέρα Ελλάδα. Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε ενέδρα των Τουρκικών περιπόλων και η μητέρα του λίγο καιρό αργότερα κρεμάστηκε δημόσια, επειδή βοηθούσε τούς αντάρτες. Έτσι ο νεαρός Λεωνίδας έμεινε ορφανός.Η αποφασιστικότητα του Φραγγελάκη να ελευθερώσει όλες τις περιοχές που βρίσκονταν υπό τουρκική κατοχή και κατοικούνταν από Έλληνες ορθόδοξους, έγινε σχεδόν εμμονή. Σύντομα οι ηγετικές του ικανότητες και η δίψα του για γνώση που κορυφώθηκε με την ικανότητά του να διαβάζει και να γράφει στην καθαρεύουσα, τράβηξε εκατοντάδες άνδρες στη ομάδα του. Ο κρητικός αγώνας τελείωσε το 1897, όταν και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης εκδιώχθηκε από το νησί. Και παρόλο που η Κρήτη δεν ενώθηκε με την Ελλάδα για αρκετά χρόνια ακόμη ( η Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία αντιδρούσαν στην εδαφική επέκταση της Ελλάδας προς την Ανατολική Μεσόγειο) ήταν προφανές ότι οι μαχητικές ικανότητες αυτής της ομάδας των σκληρών και αφοσιωμένων ανδρών την καθιστούσαν απαραίτητη και σε άλλα μέρη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας όπου οι Χριστιανοί ορθόδοξοι ήταν ακόμα υπό κατοχή. Έτσι ο **Φραγγελάκης** και η ομάδα του πήγαν στην ηπειρωτική Ελλάδα διασχίζοντας το Κρητικό πέλαγος με μια μικρή ψαρόβαρκα. Ήταν προσεκτικοί να αποφύγουν το Βρετανικό Βασιλικό στόλο, ο οποίος προσπαθούσε να σταματήσει τις μετακινήσεις ανδρών και όπλων ανάμεσα στην Κρήτη και την Ελλάδα, ως μέρος της πολιτικής των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων να διατηρήσουν την Ελλάδα μικρή. Ακόμη και η Ελληνική κυβέρνηση, προσεκτική να μην κατηγορηθεί από τη Βρετανία ότι προωθεί τις ανταλλαγές ανάμεσα στην Κρήτη και την Ελλάδα ήταν αντίθετη στη διακίνηση αυτή καθώς φοβόταν τις άμεσες συνέπειες, αν προκαλούσε την οργή του Βρετανικού Υπουργείου των Εξωτερικών. Όταν ο **Φραγγελάκης** και οι Κρητικοί του έφθασαν έξω από την Αθήνα, δέχθηκαν το ενθουσιώδες καλωσόρισμα από την τοπική Ελληνική κοινωνία, η οποία γνώριζε για τον επιτυχημένο πόλεμο των Κρητών και την εκδίωξη των Τούρκων μέσω του Τύπου και παρόλο που οι αρχές ήθελαν να κρατήσουν την άφιξη του Φραγγελάκη στην Ελληνική πρωτεύουσα όσο μυστικά γινόταν, αυτό αποδείχθηκε ιδιαιτέρα δύσκολο. Η γενναιότητα των Κρητών πολεμιστών, η αποφασιστικότητα τους να αγωνιστούν όχι μόνο για την ένωση του δικού τους νησιού με την Ελλάδα και η επιθυμία τους να βοηθήσουν τις άλλες περιοχές, κυρίως στο Βορρά και τα νησιά να ελευθερωθούν, ήταν ένα θέμα που κανένας Έλληνας πρωθυπουργός δεν μπορούσε να παραβλέψει, χωρίς να αναλογιστεί τις σοβαρές συνέπειες. Ο Φραγγελάκης υπολόγιζε σοβαρά στην υποστήριξη της Ελληνικής κυβέρνησης για να συνεχιστεί ο ανταρτοπόλεμος στη Μακεδονία και στα νησιά του Αιγαίου. Και καθώς πρωθυπουργός ήταν ένας διακεκριμένος Κρητικός, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο αρχηγός των ανταρτών θεωρούσε ότι οι αντιρρήσεις των μεγάλων Δυνάμεων για τη βοήθεια προς τους αντάρτες θα παραβλέπονταν και θα δίνονταν άφθονα όπλα και πυρομαχικά. Όμως έκανε λάθος. Ο **Βενιζέλος** ήταν πατριώτης, Κρητικός και μεγάλος ηγέτης. Ωστόσο αναλογιζόταν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες στην πολιτική. Έτσι, όταν ο λοχαγός Φραγγελάκης και οι αντάρτες του τον πλησίασαν ζητώντας του όπλα ώστε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο ενάντια στους Τούρκους στο Βορρά, ο Βενιζέλος ήτα επιφυλακτικός. Βοηθώντας τους Κρήτες, θα δημιουργούσε εχθρότητα με τις μεγάλες δυνάμεις και θα έχανε τους ισχυρούς συμμάχους αν η Ελλάδα επεκτεινόταν γρήγορα στο βορρά. Έτσι ο **Βενιζέλος** έδωσε στον Φραγγελάκη μια συγκλονιστική απάντηση: //« Η Ελλάδα δεν θα δώσει όπλα σε σένα και τους συντρόφους σου »//. Οι Κρήτες δυσκολεύτηκαν να πιστέψουν ότι ο συμπατριώτης τους ο οποίος είχε γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδος χάρη στις δικές τους προσπάθειες, τώρα τους εγκατέλειπε, αυτούς που λόγω της πολεμικής τους εμπειρίας ήταν απαραίτητοι στο Μακεδονικό Μέτωπο. Ο **Φραγγελάκης** έγραψε πολλά γράμματα στις Αθηναϊκές εφημερίδες προσπαθώντας να πείσει το Βενιζέλο να αλλάξει γνώμη, αλλά μάταια. Οι Κρήτες αποφάσισαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους. Ένα πρωινό όταν ο Βενιζέλος ήταν στο γραφείο του στη Βουλή, ο Φραγγελάκης τον επισκέφθηκε. Ο πρωθυπουργός τον υποδέχθηκε με απολογία, αλλά δεν έδειξε καμία διάθεση να αλλάξει γνώμη στο θέμα των όπλων. Τότε ήταν που ο Φραγγελάκης ζήτησε από τον Πρωθυπουργό να ρίξει μια ματιά έξω από το παράθυρο. Εκεί ήταν μαζεμένοι 600 Κρήτες αντάρτες που περικύκλωναν το Κοινοβούλιο, ντυμένοι με σκοτισμένες Κρητικές στολές, δερμάτινες μπότες κρατώντας τα παλιά τουφέκια και τα σπαθιά τους. //«Εξοχότατε, αυτοί οι άνδρες αγαπάνε εσάς και τη χώρα τους περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο, γιαυτό δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν ναρθεί η να φύγει από τη Βουλή, εκτός και αν συμφωνήσετε στην αίτησή μας για όπλα και πυρομαχικά»// είπε στο **Βενιζέλο**. Αυτή η πράξη έβαλε το **Βενιζέλο** σε μεγάλο δίλημμα, πράγμα που ο **Φραγγελάκης** το συνειδητοποίησε αμέσως, καθώς ήταν πολύ ικανός αρχηγός. Όπως παραδέχθηκε αργότερα ο Βενιζέλος σε συνεργάτες του το να είχε χρησιμοποιήσει τον Ελληνικό στρατό για να διαλύσει τους αντάρτες θα ήταν καταστροφή, καθώς οι Έλληνες στρατιώτες στο μεγαλύτερο ποσοστό τους θα είχαν αρνηθεί να πυροβολήσουν τους Κρήτες οι οποίοι έτσι κι αλλιώς θα ήταν ισάξιοί τους. Οι Αθηναίοι βλέποντας τους Κρήτες μαζεμένους έξω από τη Βουλή με τα τουφέκια και τα σπαθιά τους έτοιμα προς χρήση, άρχισαν να διαδηλώνουν υπέρ των απαιτήσεων του Κρητικού οπλαρχηγού, καλώντας το Βενιζέλο να αλλάξει γνώμη, πράγμα που έκανε. Αυτή η κίνηση αποδείχθηκε καθοριστική για τους Κρήτες αντάρτες που έδρασαν ως κομάντος στο Μακεδονικό Αγώνα και σε άλλες απελευθερωτικές προσπάθειες και κατάφεραν να διώξουν τους Τούρκους σε πολλές περιοχές. Ο λοχαγός Φραγγελάκης και η ομάδα του έγιναν ήρωες στο Βορρά και ειδικότερα στο νησί της Χίου το οποίο απελευθερώθηκε και με τη δική τους συμβολή. Μετά την αποστολή τους στη Χίο οι περισσότεροι Κρήτες μπήκαν στις μόνιμες δυνάμεις του ελληνικού στρατού και συνέχισαν να αγωνίζονται ως τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922. Ο **Φραγγελάκης** παντρεύτηκε την κόρη του Δημάρχου της Χίου και έδωσε σε μια από τις κόρες του το όνομα **Ελευθερία** (προς τιμήν του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου), μπήκε στο σώμα της Αστυνομίας και τοποθετήθηκε στο τελωνείο της Σμύρνης. Εκείνη την εποχή το λαθρεμπόριο άνθιζε και οι τελωνειακοί είχαν αψιμαχίες με πειρατές στις ελληνικές ακτές. Όμως η εμπειρία του **Φραγγελάκη** ως πολεμιστή και η δεξιότητά του στο τουφέκι αποδείχθηκε σημαντική και σ’ αυτόν τον αγώνα.


 * Άρθρο που δημοσίευσε σε αμερικανική εφημερίδα το Μάιο του 1984 ο** **Lee****Stokes αφιερωμένο στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Λεωνίδα Φραγγελάκη**